Miesiąc: czerwiec 2026

Margarita (imię zmienione) przez prawie dwa lata pracowała jako ogrodniczka w polskiej firmie. Potem Białorusinka została zwolniona za naruszenie obowiązków pracowniczych — po tym, jak poszła na zwolnienie lekarskie. Margarita twierdzi, że problemy zaczęły się po pojawieniu się nowego brygadzisty. Złożyła pozew do sądu i domaga się przywrócenia do pracy. Kobieta opowiedziała MOST, jak rozwijały się wydarzenia.

Margarita z wykształcenia jest prawniczką. W Polsce podjęła pracę jako ogrodniczka — od września 2024 roku była zatrudniona na podstawie umowy o pracę. Firma, w której pracowała Margarita, należy do grupy produkcyjnej i zajmuje się wynajmem oraz zarządzaniem nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Według kobiety jej zespół odpowiadał za duży teren: fabrykę, prywatną działkę właścicieli, ogród i przyległe obszary. W brygadzie pracowały łącznie trzy, czasem cztery osoby.

Jak opowiada Margarita, przez długi czas w pracy nie było żadnych konfliktów. Wszystko zmieniło się, gdy dotychczasowy brygadzista, który zbliżał się do wieku emerytalnego, zaczął wycofywać się z obowiązków, a właściciele zaczęli szukać jego następcy.

— Problemy zaczęły się po pojawieniu się nowej osoby na stanowisku brygadzisty — mówi.

Co napisano w dokumentach dotyczących zwolnienia

Redakcja MOST zapoznała się z dokumentami przekazanymi przez Margaritę. Zgodnie z pismem pracodawcy umowa o pracę z kobietą została rozwiązana na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. To tak zwane zwolnienie dyscyplinarne, które pracodawca może zastosować w przypadku „ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych”, bez wypowiedzenia.

W dokumencie pracodawca wskazał kilka przyczyn. Wśród nich znalazły się nieobecność Margarity w pracy 26 maja 2026 roku „bez usprawiedliwienia”, brak informacji o niestawieniu się w pracy tego dnia, a także „wielokrotne i uporczywe podważanie autorytetu bezpośredniego przełożonego”. Pracodawca twierdzi również, że kobieta nie wykonywała poleceń przełożonego, w tym dotyczących rozpoczęcia pracy, godzin instruktaży i powierzonych zadań.

W piśmie stwierdzono, że zachowanie Margarity miało dezorganizować pracę zespołu ogrodniczego i doprowadziło do tego, że pracodawca „całkowicie utracił do niej zaufanie”.

Stanowisko Margarity

Margarita nie zgadza się ze zwolnieniem. W pozwie złożonym do wydziału pracy i ubezpieczeń społecznych Sądu Rejonowego dla Wrocławia kobieta twierdzi, że 26 maja nie przyszła do pracy z powodu pogorszenia stanu zdrowia, a jej nieobecność była potwierdzona zwolnieniem lekarskim. Utrzymuje również, że poinformowała pracodawcę, iż nie będzie mogła stawić się w pracy.

Zaprzecza także zarzutom dotyczącym niewykonywania poleceń przełożonego. Z pozwu wynika, że 25 maja Margarita przyszła do pracy i wykonywała powierzone zadania. Według jej wersji konflikt nie wynikał z kwestii dyscypliny, lecz z problemów w komunikacji z nowym bezpośrednim przełożonym oraz ze sposobu organizacji pracy zespołu.

W dokumentach przekazanych redakcji Margarita wskazuje również, że informowała pracodawcę o problemach w zespole i stylu zarządzania. Jej zdaniem zwolnienie dyscyplinarne mogło być reakcją na te skargi.

Czego domaga się w sądzie

Margarita domaga się w sądzie przywrócenia do pracy albo, alternatywnie, odszkodowania. W pozwie wnosi o przywrócenie jej do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy, a także o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, jeśli wróci do wykonywania obowiązków.

Alternatywnie domaga się odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Margarita przekazała sądowi dokumenty, które jej zdaniem pokazują okoliczności konfliktu i zwolnienia. Wśród nich są umowa o pracę i aneksy do niej, pismo pracodawcy o zwolnieniu dyscyplinarnym, korespondencja z pracodawcą z 26 maja, zwolnienie lekarskie, ewidencja czasu pracy, a także wewnętrzne dokumenty firmy dotyczące zasad komunikacji i korzystania z telefonu w czasie pracy. Dołączyła również zrzuty ekranu z korespondencji na WhatsAppie, w której omawiano zadania służbowe i komunikację w zespole.

Co mówi prawo

Prawnik specjalizujący się w prawie pracy Maksim D. podkreśla, że zwolnienie dyscyplinarne jest jedną z najostrzejszych form rozwiązania umowy.

— Taki tryb powinien być stosowany wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach i z ostrożnością. Pracodawcę ogranicza też termin: nie może zwolnić pracownika na podstawie art. 52 później niż miesiąc od momentu, gdy dowiedział się o okoliczności, którą uznaje za podstawę zwolnienia — mówi prawnik.

Osobną kwestią w tej sprawie jest zwolnienie pracownika w czasie choroby. Według prawnika zwolnienie lekarskie co do zasady chroni pracownika przed zwykłym wypowiedzeniem, ale nie zawsze wyklucza zwolnienie dyscyplinarne. W takim przypadku pracodawca musi udowodnić, że pracownik rzeczywiście dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków — świadomie albo wskutek rażącego niedbalstwa.

— Jeśli nieobecność była potwierdzona zwolnieniem lekarskim, a pracownik poinformował o niej pracodawcę, może to być jeden z kluczowych argumentów w sądzie — wyjaśnia prawnik.

Pracownik, który nie zgadza się z rozwiązaniem umowy bez wypowiedzenia, może zwrócić się do sądu pracy. Zgodnie z art. 264 Kodeksu pracy na takie roszczenie — o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie — ma 21 dni od momentu otrzymania zawiadomienia o rozwiązaniu umowy.

— Jeśli sąd przywróci pracownika do pracy, może przysługiwać mu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy — zwykle nie więcej niż za trzy miesiące i nie mniej niż za jeden miesiąc, pod warunkiem że pracownik wróci do pracy — dodaje prawnik.

Dlaczego Margarita zdecydowała się opowiedzieć swoją historię

Margarita mówi, że zdecydowała się opowiedzieć swoją historię, ponieważ chce pokazać, że nawet w konflikcie z dużą firmą pracownik nie pozostaje bez ochrony.

— Zależy mi na tym, żeby inne osoby w podobnej sytuacji rozumiały: można walczyć. W Polsce jest sąd pracy, są organizacje, które pomagają pracownikom, jest możliwość uzyskania wsparcia. Gdy przygotowywałam pismo do sądu, pomogli mi bardzo szybko — w ciągu kilku dni — i całkowicie bezpłatnie. Dlatego chcę, żeby ta historia nie była o zemście, ale o tym, jak pracownik może bronić swoich praw: co robić w czasie zwolnienia lekarskiego, dlaczego ważne jest zachowywanie korespondencji i jakie dokumenty mogą się przydać — mówi Margarita.

Według kobiety chce ona, aby inni pracownicy nie rezygnowali z obrony swoich praw tylko dlatego, że spierają się z dużą firmą i czują się w tym konflikcie słabsi.

Odpowiedź byłego pracodawcy

MOST zwrócił się z prośbą o komentarz do firmy, w której pracowała Margarita. W odpowiedzi dyrektorka HR poinformowała, że firma odmawia komentowania sytuacji, ponieważ redakcja nie przedstawiła potwierdzenia upoważnienia do działania w imieniu Margarity.

W czerwcu Wiktor Mużyliwski otrzymał wyróżnienie od ministra zdrowia Polski — odznakę „Honorowy Dawca Krwi — Zasłużony dla Zdrowia Narodu”. Razem z nim nagrodzono jeszcze około 50 mieszkańców Białegostoku, ale on był jedynym cudzoziemcem. Dwa lata temu mężczyzna — obywatel Ukrainy — złożył dokumenty o nadanie polskiego obywatelstwa i teraz liczy, że wyróżnienie oraz 24 litry oddanej krwi zadziałają na jego korzyść. MOST porozmawiał z Wiktorem o tym, po co oddawać krew, z jakich przywilejów już korzysta i czy nie planuje zrezygnować z polskiego wyróżnienia śladem ukraińskich polityków.

73 hrywny, herbata i ciastka

Historia dawstwa 28-letniego Wiktora zaczęła się jeszcze w Ukrainie. Wtedy zwrócono się do niego z prośbą o oddanie krwi dla konkretnej osoby.

— Powiedziano mi, że pilnie potrzebna jest krew. U nas to nie wygląda tak jak w Polsce — właściwie nie ma systemu dobrowolnego krwiodawstwa. Częściej prosi się rodzinę i znajomych. Zgodziłem się, poszło ze mną jeszcze trzech chłopaków — wspomina.

Wtedy otrzymał symboliczną rekompensatę — około 74 hrywien, herbatę i ciastka.

— To było właściwie nic. Ale sam proces mnie wciągnął. Zrozumiałem, że naprawdę mogę pomóc człowiekowi — mówi Wiktor.

Później jeszcze kilka razy oddawał krew, już z własnej inicjatywy.

Za sześć litrów krwi zwrócono mu 173 zł

Do Polski Wiktor przeprowadził się pięć lat temu i niemal od razu kontynuował oddawanie krwi.

— W ogóle nie wiedziałem, że są tu jakieś ulgi i medale. Po prostu chciałem pomagać ludziom. Szczerze mówiąc, zacząłem oddawać krew, żeby uratować swoją duszę i trafić do raju — mówi mężczyzna z uśmiechem.

Z czasem dowiedział się, że w Polsce za każde oddanie krwi dawca otrzymuje ekwiwalent utraconych kalorii — około 4000 kilokalorii w postaci produktów, takich jak masło orzechowe, musli, soki czy czekolada.

Ponadto dawcy otrzymują dwa płatne dni wolne bezpośrednio po oddaniu krwi — i dla wielu osób staje się to dodatkową motywacją.

— Są ludzie, którzy idą właśnie dla tych dni wolnych. Pamiętam, że kiedyś zorganizowano taką akcję w sobotę. Przyszliśmy z kolegą. Oprócz nas było tam tylko pięć osób, choć zwykle są duże kolejki. Myślę więc, że dla wielu osób to właśnie dni wolne są powodem, żeby oddawać krew — przypuszcza Wiktor.

W Polsce nie przewidziano finansowego wynagrodzenia za krew. Jest jednak bonus — pod koniec roku można odzyskać część zapłaconego podatku. Wcześniej Wiktor nie miał czego odliczać, bo do 26. roku życia pracownicy w Polsce nie płacą podatku dochodowego. W tym roku po raz pierwszy skorzystał z tej ulgi — za sześć litrów krwi otrzymał 173 zł zwrotu.

„Patrzę: z żyły pobierają nie krew, tylko coś żółtego”

Wiktor ma grupę krwi AB Rh+ — jedną z najrzadszych. W klasycznym krwiodawstwie jest mniej potrzebna niż na przykład grupa 0.

— Moja krew nie jest tak uniwersalna. Czwarta grupa jest potrzebna ludziom z taką samą grupą. Natomiast osocze krwi grupy AB, przeciwnie, uznaje się za uniwersalne — można je przetaczać pacjentom z każdą grupą krwi. Właśnie dlatego jest szczególnie potrzebne: wykorzystuje się je w leczeniu ciężko chorych pacjentów, w tym kobiet w ciąży, a także do produkcji preparatów medycznych.

Kiedy w Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, gdzie Wiktor oddaje krew, poznano jego grupę krwi, zaproponowano mu, by zaczął oddawać osocze.

— Wtedy nawet nie wiedziałem, co to jest. Potem zaprowadzono mnie do gabinetu i podłączono do aparatu. Patrzę: z żyły pobierają nie krew, tylko coś żółtego. Pytam, co to jest. Odpowiadają: „Osocze”.

Osocze można oddawać częściej — raz na dwa tygodnie, podczas gdy krew mniej więcej raz na dwa miesiące. To pozwala szybciej gromadzić staż dawcy, mówi Wiktor.

— Jeśli będziesz oddawać tylko krew, do tych wszystkich przywilejów dojdziesz po dziewięciu latach. Sama procedura oddawania osocza też wygląda inaczej: krew oddaje się w 5–10 minut, a osocze — ponad 40 minut. No i osocze oddaje się boleśniej.

24 litry krwi i ponad 70 donacji

W ciągu pięciu lat Wiktor oddał łącznie około 24 litrów krwi. Na donacje przychodził ponad 70 razy. W Polsce obowiązuje system stopni krwiodawstwa: za sześć litrów przyznaje się pierwszy stopień, za 12 litrów — drugi, a za 18 litrów — trzeci. Z każdym kolejnym stopniem pojawiają się nowe przywileje — od priorytetowego dostępu do lekarzy po bezpłatne przejazdy komunikacją miejską. Odznaka „Zasłużony dla Zdrowia Narodu” jest państwowym wyróżnieniem.

— Nie daje dodatkowych ulg. To po prostu potwierdzenie, że zrobiłeś dużo — mówi Wiktor.

Jedyny cudzoziemiec na ceremonii

Ceremonia wręczenia wyróżnień odbyła się w czerwcu. Wśród około 50 nagrodzonych Wiktor był jedyną osobą, która nie była Polakiem.

— Nawet źle przeczytali moje nazwisko, ale się nie obraziłem — uśmiecha się.

Wiktor złożył dokumenty o nadanie polskiego obywatelstwa ponad dwa lata temu i wciąż czeka na decyzję. Teraz liczy, że jego historia krwiodawstwa i państwowe wyróżnienie będą dodatkowym argumentem.

— Nie ma gwarancji, że to wpłynie na decyzję. Ale mam nadzieję, że będzie to plus. Już uzupełniłem swoją sprawę o tę informację — mówi.

Konsultował się w tej sprawie nawet ze sztuczną inteligencją, która potwierdziła, że odznaczenie zwiększa szanse na otrzymanie obywatelstwa.

Mimo że Wiktor otrzymał wysokie państwowe wyróżnienie i ma już wszystkie przywileje, nie zamierza przestać oddawać krwi.

— Bo nie medale i nie przywileje mnie interesują. Po prostu lubię ratować komuś życie.

„Zasłużyłem”

Wkrótce po wyróżnieniu Wiktora wybuchł skandal związany z odebraniem Orderu Orła Białego — państwowego odznaczenia Polski — prezydentowi Ukrainy Wołodymyrowi Zełenskiemu. Po tym wielu ukraińskich polityków zaczęło rezygnować z polskich odznaczeń. Wiktor mówi, że nie zamierza rezygnować ze swojej odznaki.

— Nie, oczywiście, że nie. Nie dali mi jej bez powodu. Zasłużyłem na nią — podkreśla.